O REI TIÑA UNHA FILLA

O rei tiña unha filla
que morría de amor,
e por vela curada,
sen máis declaración,
ó Amor,queiras non queiras,
do reino desterrou.

O Amor, moi xuicioso,
obedecendo a lei,
camiño do desterro
foise co que era seu:
cos bicos e coas rosas...
¡e coa filla do rei!

RAMÓN CABANILLAS"A rosa das cen follas"
Recollido de "Poetízate",de Fran Alonso

NON QUERO SER PRÍNCIPE

NON QUERO SER PRÍNCIPE

QUE QUERO SER RA,

PATIÑAS LIXEIRAS

E LAMA NA MAN.

NON QUERO SER PRÍNCIPE

DE BRANCO CABALO,

NIN VER Á PRINCESA,

NIN TER UN CRIADO.

NON QUERO SER PRÍNCIPE

QUE ANDE ÁS BATALLAS,

QUE DURMA NA CÁRCERE

DAS ALTAS MURALLAS.

EU QUERO O SILENCIO

DA LAGOA ESCURA,

CROAR CADA NOITE,

SOÑAR COA ESPESURA.

EU QUERO A LENTURA

DA ERBA ESQUECIDA,

O ULIDO DAS FLORES

NUNHA AMAÑECIDA.

NON QUERO SER PRÍNCIPE

DE SEDA TAPADO,

NIN LEVAR ESPADA

NIN USAR CALZADO.

¡DEIXÁDEME LIBRE

QUE QUERO SER RA,

QUE AS AUGAS ME FALEN

DO QUE HAI MÁIS ALÁ!

ANA Mª FERNÁNDEZ.”A casa de había unha vez”.Xerais

FAFARRACATRO

ERA DUN REI
QUE TIÑA UN PALACIO
CON TRES COROIÑAS
CON TRES PRINCESIÑAS.

COROA BOROA
DOÍALLE A MOA
Á DOCE PRINCESA
DE CARA DE ROSA.

CARA DE MELÓN
MELÓN MELONCIÑO:
-A QUEN SANE A FILLA
DOULLE O MEU REINO.

MILÓN MILITÓN
SANDÍA MOI FRÍA
DEULLE UN CURANDEIRO
PARA A PRINCESIÑA.

A MOA SANOU,
E O CURANDEIRO EN PAGO LEVOU:
UNHA CACHIMORA,
UNHA LAVADORA,
UN DENTE DE OVELLA
E UN TIRÓN DE ORELLAS.

GLORIA SÁNCHEZ."Fafarraios".ED.Xerais

A BELA DURMINTE

¡PROBE PRINCESIÑA

CEN ANOS DURMIDA!...



CASTIGOUNA A FADA

QUE FORA ESQUENCIDA.

AO CRAVARSE O FUSO,

QUEDÓUSE DURMIDA...



AS AVES CANTABAN,

PERO ELA DURMÍA...

DURMÍA O CASTELO.

¡DURMÍA...,DURMÍA!



¡QUE BELA PRINCESA,

CEN ANOS DURMIDA!

CHEGARÍA O PRÍNCIPE

E A DESPERTARÍA...



¡E TODO O CASTELO

VOLTARÍA A VIDA!





"CAMPO E MAR ABERTO" Dora Vázquez
Edicións Celta